تأثير رهبري اخلاقي بر رفتار نوآورانه با ميانجي‌گري استقلال شغلي

زمينه و هدف: مديران سازماني به دنبال راه‌كارهايي براي رفتارهاي نوآورانه و افزايش استقلال شغلي مي‌باشند. مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير رهبري اخلاقي با رفتارهاي نوآورانه با ميانجي‌گري استقلال شغلي انجام شده است.مواد و روش‌ها: اين پژوهش از نوع توصيفي ـ همبستگي مبتني بر مدل معادلات ساختاري است كه روي 177 نفر از كارشناسان شركت توزيع برق استان البرز انجام شد. نمونه‌‌گيري به شيوه تصادفي ساده انجام شد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي استاندارد رهبري اخلاقي Brown و همكاران (2005 م.)، رفتارهاي نوآورانه Janssen و همكاران (2000 م.) و استقلال شغلي DeJong و Hartog (2010 م.) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون همبستگي اسپيرمن و مدل معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزارهاي Smart PLS2 و SPSS23 بهره گرفته شد.يافته‌ها: بين رهبري اخلاقي، رفتارهاي نوآورانه و استقلال شغلي همبستگي معني‌داري وجود داشت (0/01=P). اثر مستقيم رهبري اخلاقي بر رفتار نوآورانه (β=0/27 و t=2/47) و استقلال شغلي (β=0/91 و t=18/91)، و اثر استقلال شغلي بر رفتار نوآورانه (β=0/65 و t=7/40) نيز معني‌دار بود. اثر غير مستقيم رهبري اخلاقي بر رفتار نوآورانه با نقش ميانجي استقلال شغلي با استفاده از آزمون سوبل نيز معني‌دار بود (β=0/22 و t=2/73).نتيجه‌گيري: به كارگيري سبك رهبري اخلاقي مي‌تواند زمينه را براي استقلال شغلي و افزايش رفتارهاي نوآورانه فراهم مي‌نمايد. بنابراين به منظور ارتقاي سطح استقلال شغلي كاركنان، به مديران سازمان توصيه مي‌گردد هنجارهاي اخلاقي مانند صداقت، انصاف، تعهد و مسؤوليت‌پذيري را در تعامل با كاركنان رعايت نمايند.