رابطه حمايت اجتماعي ادراك‌شده و درگيري شناختي با واسطه‌گري خودكارآمدي

هدف از پژوهش حاضر، بررسي رابطه حمايت اجتماعي ادراك‌شده و درگيري شناختي در دو سطح عميق و سطحي با واسطه‌گري خودكارآمدي در دانشجويان دانشگاه يزد بود. اين پژوهش از نوع همبستگي و جامعه آماري تمامي دانشجويان دوره كارشناسي دانشگاه يزد به تعداد 9551 نفر بودند كه از آن، 386 دانشجو با روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي نسبتي انتخاب شدند و پرسشنامه‌هاي تجديد‌نظرشده فرايند يادگيري دو عاملي سطحي و عميق (كِمبِر و همكاران، 2004)، خودكارآمدي (شرر و همكاران، 1982) و حمايت اجتماعي ادراك‌شده چند‌بُعدي (زيمت و همكاران، 1988) را تكميل كردند. داده‌ها با روش آماري همبستگي پيرسون و روش تحليل مسير و با استفاده از نرم‌افزارهايSPSS  و AMOSتحليل شدند. مدل نهايي پژوهش برازش خوبي داشت. بر‌اساس يافته‌هاي به‌دست‌آمده، حمايت اجتماعي ادراك‌شده از‌‌طريقِ خودكارآمدي، درگيري شناختي عميق را به‌صورتِ مثبت و معني‌دار و درگيري شناختي سطحي را به‌صورتِ منفي و معني‌دار پيش‌بيني كرد. همچنيناثر حمايت اجتماعي ادراك‌شده بر هر دو نوع درگيري شناختي به‌صورتِ مستقيم معني‌دار نبود. نتايج نشانگر نقش مهم خودكارآمدي در درگيري شناختي عميق دانشجويان است.