رابطه هوش عمومي و استدلال اخلاقي: نقش واسطه‎گري ابعاد هويت اخلاقي

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‎اي ابعاد هويت اخلاقي در رابطه بين هوش عمومي و استدلال اخلاقي بود. هوش عمومي، به‌عنوان متغيّر برون‎زاد و ابعاد هويت اخلاقي (درون‎سازي اخلاقي و نمادسازي اخلاقي)، به‌عنوان متغيّرهاي واسطه‏اي و استدلال اخلاقي، به‌عنوان متغيّر درون‏زاد مورد توجه قرار گرفتند. شركت‏كنندگان در اين پژوهش 250 نفر از پرستاران بيمارستان‏هاي شهر كرمان بودند كه به‌ روش نمونه‏گيري تصادفي خوشه‏اي چند ‌مرحله‏اي انتخاب شدند و به مقياس 3 آزمون «هوش كتل» (كتل، 1943)، آزمون «اهميت هويت اخلاقي براي خود» (آكينو و ريد، 2002) و آزمون «معضلات اخلاقي پرستاران» (چريشام، 1981) پاسخ دادند. روش پژوهش حاضر از نوع همبستگي بود و براي تحليل داده‎ها از روش تحليل مسير استفاده شد. نتايج نشان داد كه هوش عمومي اثر مثبت بر درون‎سازي اخلاقي (0.0001 =β=0.20, p) دارد و نيز درون‎سازي اخلاقي داراي اثر مثبت بر استدلال اخلاقي (0.0001 =β=0.26, p) و نمادسازي داراي اثر منفي بر استدلال اخلاقي (0.03 =β=-0.14, p) است. همچنين مشخص شد كه درون‎سازي اخلاقي نقش واسطه‏اي معناداري بين هوش عمومي و استدلال اخلاقي دارد (0.006 =β=0.26, p). با توجه به اين يافته‏ها مي‏توان نتيجه گرفت، زماني كه شخص از كاركرد هوش خود در‌جهتِ درون‏سازي ارزش‏هاي اخلاقي استفاده كرده باشد، مي‏تواند از استدلال غني‎تري برخوردار باشد.