صمديت حق تعالي از بُعد توحيدشناختي در نگاه عرفاني امام علي(ع)

در برخي از بيانات اميرمؤمنان حضرت علي (ع) به چگونگي وجودي خداوند، كه در عرفان اسلامي از او با عنوان «حقيقت مطلق وجود» و «حق مطلق» ياد مي‌شود و از هر گونه تقيد و محدوديتي منزه است، اشاره شده است. از آنجا كه كتب عرفاني از بحث جامع نقلي ـ استدلالي برآمده از نطاق و فحواي بيانات ويژه حضرت در باب «توحيد صمدي» حق تعالي خالي‌اند، پژوهش حاضر مسئله چگونگي وجودي حق تعالي از بُعد توحيدشناختي در نگاه عرفاني امام علي(ع) را با رويكرد اسنادي و به روش توصيفي ـ تحليلي برمي‌رسد. با توجه به يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان گفت كه حضرت حق كه مبدأ هستي است، داراي «وجودي صمدي» و حضوري مطلق است؛ به گونه‌اي كه هيچ مكان و مكانتي و هيچ مرتبه‌اي از مراتب از حضور او تهي نيست و حقيقت وجودي او تمام هستي را فراگرفته است. خدا با همه اشيا و اشخاص «معيت قيوميه» دارد و قِوام هستي به او است.