طراحي الگوي سياستگذاري به منظور مناسب‌سازي پوشش اجتماعي بانوان متردد در محيط‌هاي عمومي

پوشش اجتماعي بانوان در حالي مسئلۀ حاكميت سياسي ايران پس از انقلاب اسلامي محسوب مي‌شود كه فقدان الگوي سياستگذاري در اين حوزه منجر به اقدامات آني، مقطعي و فاقد اثربخشي لازم شده است. اين در حالي است كه اقدامات فرهنگي به دليل ذات خود، نيازمند يكپارچگي و برخورداري از الگويي از پيش تعيين‌شده هستند. اين مقاله به دنبال تبيين تعريفي جامع از مفهوم سياستگذاري فرهنگي و تبيين الگوي چرخۀ سياستگذاري در اين عرصه و نهايتاً طراحي الگويي جامع براي اقدام در حوزۀ پوشش اجتماعي بانوان است. در اين راستا تلاش شده از مسير مصاحبه با نخبگان و مديران فرهنگي در عرصۀ پوشش اجتماعي بانوان و تحليل مضمون اين مصاحبه‌ها در گام نخست به توصيف وضعيت اجتماعي و حاكميت سياسي ايران در مفهوم عام و پس از آن در گام بعد، وضعيت پوشش اجتماعي بانوان به صورت خاص پرداخته شود و نهايتاً با در نظر گرفتن الزامات استخراج شده در تحليل محيط و مسئلۀ مورد مطالعه، الگويي واقع‌نگرانه براي اقدام در اين حوزه ارائه شود.