پيش بيني رضايت زناشويي بر اساس مهارت هاي مقابله با استرس و چشم انداز زمان

هدف پژوهش حاضر، پيش‌بيني رضايت زناشويي بر اساس مهارت‌هاي مقابله با استرس و چشم‌انداز زمان بود. روش پژوهش همبستگي و جامعه آماري شامل زوجين ساكن در منطقه 2 شهر تهران بود كه از ميان آن‌ها نمونه‌اي به تعداد 250 نفر به صورت در دسترس انتخاب ‌شده و به پرسشنامه‌هاي رضايتمندي زناشويي انريچ، سبك هاي مقابله‌اي لازاروس و فولكمن، چشم‌انداز زمان زيمباردو پاسخ دادند. نتايج پژوهش نشان داد، 12/5 درصد واريانس رضايت زناشويي بر اساس چشم‌انداز زمان و به‌كارگيري راهبردهاي مقابله با استرس در زوجين پيش‌بيني مي‌شود. نتايج همچنين نشان داد در به‌كارگيري راهبردهاي هيجاني با رضايت زناشويي رابطه معكوس و معنادار وجود دارد، اما در به‌كارگيري راهبردهاي مقابله‌اي متمركز بر حل مسئله با رضايت زناشويي رابطه معناداري نشان داده نشد. در بررسي روابط ديدگاه‌هاي زمان با رضايت زناشويي نتايج حاكي از رابطه معكوس معنادار رضايت زناشويي با ديدگاه زمان گذشته منفي، حال لذت‌گرا و حال معتقد به سرنوشت بود. همچنين با توجه به نتايج آزمون t، زنان و مردان در رضايت زناشويي، به‌كارگيري راهبردهاي مقابله با استرس و ديدگاه‌هاي زمان با هم تفاوت معناداري ندارند.