بررسي شيوع ژن‌هاي مقاومت در ليستريا مونوسيتوژنز جدا شده از نمونه‌هاي غذايي و باليني

سابقه و هدف: ليستريوزيس مي تواند براي گروه هاي آسيب پذير جامعه كشنده باشد. اين بيماري در سال هاي اخير به دليل مصرف گسترده محصولات لبني و گوشتي شيوع زيادي پيدا كرده است. اطلاعات كمي در مورد حساسيت آنتي بيوتيكي و الگوي مقاومت ژني ليستريا مونوستيوژنز در جامعه ايران وجود دارد و بر اين اساس، مطالعه حاضر با هدف بررسي حساسيت آنتي بيوتيكي و الگوي مقاومت ژني سويه هاي ليستريا مونوسيتوژنز جداشده از منابع باليني و محيطي مختلف انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه، 55 ايزوله از نظر حساسيت آنتي بيوتيكي به روش انتشار ديسك در آگار و الگوي ژني از طريق واكنش زنجيره اي پليمريزاسيون (PCR) مورد بررسي قرار گرفت. يافته ها: 91 درصد از سويه ها مقاوم به استرپتوميسين و 83 درصد مقاوم به آنتي بيوتيك كوتريماكسازول بودند. فراواني ژن هاي ermA، ermB، strA ، tetA، tetS و ermC به ترتيب 50.90 ٪ (28.55) ، 21.81٪ (12.55)، 89.09٪ (49.55)، 0٪ (0.55)، 21.81٪ (12.55) و 0٪ (0.55) بود. نتيجه گيري: با توجه به حضور سروگروه هاي 1/2c و 1/2aدر بين سويه هاي ايزوله شده و همچنين وجود ژن هاي مسئول مقاومت آنتي بيوتيكي در اين سويه ها، اين ايزوله ها پتانسيل ايجاد خطرات زيستي و ايجاد بيماري ليستريوزيس را دارند. وجود گستردگي اين الگوي ژني و الگوي مقاومتي تا حدودي مي تواند با مصرف آنتي بيوتيك ها در طول عمل آوري دامهاي غذايي مرتبط باشد و با استفاده از نتايج اين مطالعه مي توان نحوه و ميزان مصرف آنتي بيوتيكهاي دامي را مديريت كرد.