كاربست هاي عقل تفسيري با تأكيد بر محدوده آن

در اين مقاله با تكيه بر سنت روايي اسلام به بررسي امكان، چگونگي و ويژگي‏هاي رشد عقلي انسان در روزگار ظهور مي‏پردازيم. اين مبحث از آن رو اهميت دارد كه گاهي مشاهده مي‏كنيم با توجه به اوصاف نيكوي جامعه مهدوي و زيبايي‏ها و دلربايي‏هاي آن، مسئله رشد و كمال عقلي در حاشيه قرار مي‏گيرد يا با ناديده انگاشتن اين مسئله، امور جملگي به دست اعجاز سپرده مي‏شود. در اين نوشتار مي‏كوشيم با روش تحليلي توصيفي جايگاه و منزلت رشد عقلي و فكري آدمي در منظومه مهدوي را مشخص كنيم و ضمن حفظ مقام اعجاز، چند عنصر تعيين‏كننده را مورد تأكيد قرار دهيم: عنصر اختيار و اراده آزاد آدمي، عنصر سنن تغيير ناپذير نظام هستي و سرانجام عنصر تكاليف و مسئوليت‏هاي انسان. در نهايت با اميد به آينده‏اي روشن و با هدف عمق‏بخشي به معارف مهدوي نتيجه مي‏گيريم رشد و كمال عقلي و فكري انسان امري اكتسابي ‏ موهبتي است و بر پايه آن به دو شاخص عمده بازگشت به قرآن و بازگشت به فطرت اشاره مي‏كنيم. اين دو شاخص چراغ راه آدمي در مسير رشد عقلاني او به شمار مي‏آيند.