بررسي تغييرات ضخامت ديواره شريان كاروتيد بر اساس شاخص‫هاي باليني و پاراكلينيكي در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2

زمينه و هدف: اولتراسونوگرافي به عنوان بهترين روش غير تهاجمي و ارزان قيمت در دسترس براي بررسي تغييرات ضخامت اينتيما مدياي شريان‫هاي كاروتيد (IMT) و براي يافتن ارتباط آن با عوامل خطر قلبي عروقي و حوادث عروقي در مطالعات مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. هدف اين مطالعه بررسي ميزان IMT در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 بر اساس شاخص‫هاي باليني و آزمايشگاهي بود. روش كار: در اين مطالعه توصيفي تحليلي تعداد 100 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه كننده به كلينيك ديابت به طور كاملاً تصادفي انتخاب و از نظر شاخص‫هاي باليني و آزمايشگاهي آترواسكلروز سيستميك مورد بررسي قرار گرفتند. هر دو نوع IMT (TA و TB) در شش محل سيستم كاروتيد توسط اولتراسونوگرافي محاسبه و شدت افزايش اين دو مقدار نسبت به IMT نرمال محاسبه و ارتباط آن با شاخص‫هاي باليني و آزمايشگاهي آترواسكلروز تعيين و داده هاي جمع آوري شده با استفاده از روش‫هاي آمار توصيفي در نرم افزار spss19 تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: در اين مطالعه بيش از 80 درصد افراد داراي ميزان IMT بالاتر از حد نرمال بودند. بين شدت افزايش IMT با متغيرهاي جنس، مصرف سيگار، عدم فعاليت ورزشي منظم، ديس ليپيدمي و كيفيت نامناسب كنترل گلوكز خون ارتباط معني‫دار و قوي وجود داشت. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه بيماري ديابت و فاكتورهايي مانند عوامل جنسيت، مصرف سيگار و عدم فعاليت ورزشي منظم اثر عمده اي بر روي افزايش IMT نسبت به ميزان نرمال داشته است.