رويكرد معماري نهادي و سازماني و كاربرد آن در ساخت ناجاي آينده

معماري سازمان‏ها و نهادها پديده‏اي به منظور توسعه سازماني و پويايي سازمان با ايده‏هاي گروهي است كه هدف فراگير آن اغلب مديريت پيچيدگي سازماني، چينش و پياده‏سازي استراتژي‏هاي كسب و كار و تسهيل تغييرات سريع به منظور حفظ مزيت‏هاي كسب و كار و فنون است. معماري در صورتي نياز است كه يكي از شرايط بزرگ بودن، پيچيدگي، انعطاف‏پذيري، توليد سفارشي (مأموريت) يا طول عمر زياد در سيستم‏هاي مرتبط مد نظر يك سازمان يا نهاد وجود داشته باشد. به كارگيري «معماري سازمان» در پاسخ به اين تغييراتِ مسير، جهت و رويكردي را پيش مي‏گيرد كه به آن «رويكرد معماري سازماني» مي‏گويند كه ديد مشترك همه ذي‏نفعان و توسعه‏دهندگان در توسعه و توليد سيستم را در نظر مي‏گيرد و دنبال مي‏كند. تعريف رويكرد معماري سازماني در تمامي متون و منابع همواره با چالش مواجه بوده است و هيچ‏گاه تعريف منحصر به فرد و دقيقي كه با ساير مباني معماري سازماني تداخل نداشته باشد، براي آن ارائه نشده است. در اين مقاله با استفاده از تجربيات قبلي و مطالعه روي نظريات و مؤلفه‏هاي اصطكاك سازمان‏ها، تعريفي منحصر به فرد و دقيق براي «رويكرد معماري سازماني» ارائه و سپس به رويكرد معماري آينده سازمان ناجا اشاره‏اي مختصر مي‏شود.