نسبت ميان سياست خارجي درون‏گرا/برون‏گرا با ظهور و سقوط هژمون‏هاي جهاني

هرچند الگوهاي مربوط به ظهور و افول قدرت‏ها طي قرن‏هاي متمادي تكرار شده‏اند، اما به‏طور شگفت‏آوري حتي امروزه نيز شواهد قاطعي براي پاسخ به اين پرسش كه «دليل پيدايش و سقوط قدرت‏ها چيست؟» در دست نيست. تلاش‏هايي كه تا به امروز به‏منظور به نظم درآوردن الگوهاي ظهور و سقوط قدرت‏هاي جهاني انجام شده‏است پيوندي تنگاتنگ ميان الگوهاي تناوبي پيدايش (و افول) نظم‏هاي جهاني با چرخه‏هاي ظهور (و سقوط) هژمون‏هاي جهاني برقرار نموده‏اند كه هر دوي آنها نيز شديداً متأثر از امواج جنگ‏هاي سراسري هستند. مقاله پيش‏رو، با بهره‏گيري از ادبيات موجود در اين زمينه و ارائه مفاهيم جديدي ازجمله درون‏گرايي (جستجوي منابع قدرت در داخل) و برون‏گرايي (درون‏گرايي+جستجوي منابع قدرت در خارج از مرزها)، در پاسخ به پرسش آغازين بالا اين فرضيه را به آزمون گذاشته است كه «كسب منزلت هژموني جهاني ازسوي قدرت‏هاي بزرگ مستلزم اتخاذ رويكرد درون‏گرايي تا زمان ورود هژمون مستقر به مرحله افول و سپس گذار به رويكرد برون‏گرايي است. ازسوي ديگر، درپيش‏گرفتن رويكرد درون‏گرايي ازسوي هژمون مستقر منجر به كوتاه‏شدن چرخه هژموني و سقوط هژمون خواهد شد.» اين پژوهش از نوع اكتشافي بوده و براي تجزيه‏وتحليل داده‏هاي گردآوري‏شده از روش علّي يا پس‏رويدادي استفاده شده است. يافته‏هاي پژوهش نيز ضمن تأييد فرضيه بالا، اين نتيجه را درپي دارند كه اگرچه گريزي از تكرار چرخه هژموني و نظم جهاني نيست، اما تطويل يك چرخه هژموني ممكن و منوط به درپيش‏گرفتن رويكرد برون‏گرايي ازسوي هژمون درعين حفظ تعادل ميان افزايش تعهدات و مسئوليت‏هاي بين‏المللي و افزايش قدرت اقتصادي، نظامي و هنجاري است.