ارزيابي مدل حداقل مربعات ماشين بردار پشتيبان در برآورد تبخير و مقايسه با مدلهاي تجربي

در اين تحقيق با استفاده از پارامترهاي هواشناسي در دشت بيرجند در استان خراسان جنوبي در دوره 16 ساله به ارزيابي عملكرد آزمون گاما و مقايسه دقت مدل‌هاي حداقل مربعات ماشين بردار و روش‌هاي تجربي به‌منظور تخمين ميزان تبخير پرداخته شد.  با استفاده از روش آزمون گاما از ميان پارامترهاي تأثيرگذار بر تبخير، پارامترهاي بهينه ورودي جهت مدل‌سازي تخمين تبخير از ميان 90 تركيب معين، تعيين گرديد. تعداد 7 تركيب برتر نسبت به تركيب‌هاي ديگر به‌دست آمد، سپس تركيب بهينه با استفاده از مدل حداقل مربعات ماشين بردار پشتيبان با توابع كرنل مختلف و روش‌هاي تجربي موردارزيابي قرارگرفتند. نتايج نشان‌دهنده عملكرد مدل LSSVMpoly (چندجمله‌اي)، در تركيب با متغيرهاي دماي كمينه، دماي ميانگين، سرعت باد و ساعات آفتابي با شاخص‌هاي عملكرد (0.8915 R2= و 0.995 RMSE=) نسبت به توابع كرنل و ديگر روش‌هاي تجربي داراي دقت بالاتري است.