بررسي رابطۀ معلّم و شاگرد با تكيه بر رابطۀ من – تو و تجارب عيني آن درانديشۀ گابريل مارسل

هدف اين مقاله، بررسي رابطۀ معلّم و شاگرد با تكيه بر رابطۀ من – تو و تجارب عيني آن در انديشۀ گابريل مارسل است. براي نيل به اين هدف، از روش استنتاج عملي استفاده شده است. يافته‌هاي اين مطالعه، حاكي از آن است كه براي حلّ مسأله بيقراري انسان معاصر، مارسل بازگشت به راز هستي را مطرح مي‌سازد. از ديد مارسل، اين امر متحقَّق نخواهد شد جز در سايۀ رابطۀ من – تو و تجارب عيني آن نظير عشق، آمادگي، وفا، ايمان و اميد. با تكيه براين ارتباط، سه نوع دلالت تربيتي در مورد رابطۀ معلّم و شاگرد استنتاج شده است: برقراري ارتباط اصيل و انساني، فراهم كردن زمينه براي تجربۀ هستي وگفتگو به عنوان مناسب‌ترين روش تدريس در رابطۀ من تو استنتاج شد.