فرايندهاي تغيير رفتار تمريني در دانشجويان: شناختي يا رفتاري؟

پژوهش حاضر بر اساس مدل مشهور فرانظري تغيير رفتار (پروچسكا و همكاران، 1983) به بررسي فرايندهاي تغيير رفتار تمريني در دانشجويان پرداخته است. 292 دانشجو (144 پسر و 148 دختر) به صورت خوشه‏اي چندمرحله‏اي انتخاب شدند. براي ارزيابي مراحل تغيير رفتار از مقياس مراحل تغيير رفتار كاردينال (1997) و براي بررسي فرايندهاي تغيير از پرسشنامه نيگ و همكاران (1999) استفاده شد. به منظور تحليل داده‏ها از آزمون‏هاي تحليل واريانس يك‌سويه و تحليل تابع تشخيصي چندگانه استفاده شد. ننايج نشان داد در فرايندهاي رفتاري (نه شناختي) بين مراحل تغيير رفتار تمريني تفاوت معنا‏داري وجود دارد (0.05 P). براي فرايندهاي رفتاري در متغيرهاي كنترل محرك، ارتباطات كمكي و شرطي‏سازي متقابل، بين مراحل مختلف تغيير رفتار تمريني تفاوت معنا‏داري مشاهده شد. نتايج نشان داد كه فرايندهاي رفتاري، پيش‏بيني‏كننده معنا‏دار عضويت افراد در مراحل تغيير رفتار تمريني هستند. نتايج اين پژوهش بر نقش بااهميت حساسيت‏هاي محيطي نسبت به فعاليت‏بدني فرد، وجود جايگزين‏هاي رفتاري مطلوب و ايجاد محيطي با محرك‏هاي تمريني بسيار تأكيد مي‏كند.