نسبت ناحيه‎گرايي با ادراك محيطي( مطالعه موردي جنوب شرق ايران)

بخش عمده اي از كنش و منش انسان در اجتماع تابع ذهنيت و برداشتي است كه از وضعيت موجود دارد. بر بنياد ادراك محيطي، ذهنيت و برداشت انسان در سازماندهي عناصر كالبدي فضا، جهت دهي به توسعه و امنيت نقش مي‎آفريند. در اين ميان، كشورها به فراخور گستردگي و شمار جمعيت‎شان، تنوع ناحيه‎اي(زميني و فرهنگي) دارند و مقوله همبستگي ملي و پيوستگي سرزميني‎شان متأثر از نيروهاي ناحيه‎گرا مي‎شود. جنوب شرق ايران كه قلمرو قوم بلوچ ها در ايران است در يك دهه اخير به واسطه موقعيت جغرافيايي خاص و همجواري با عوامل بي ثبات ژئوپليتيك و ... خاستگاه برخي رخدادهاي ناامن‏ساز ناحيه اي بوده است. بر اين اساس هدف پژوهش حاضر بررسي نقش عوامل محيطي(انساني و طبيعي) موجود در شكل‎دهي به ذهنيت (همان ادراك محيطي) در پيدايش و تداوم ناحيه‌گرايي جنوب شرق ايران مي باشد. روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي– تحليلي بوده و داده‎ها و اطلاعات مورد نياز تحقيق به روش كتابخانه‎اي و پيمايشي(پرسش نامه) گردآوري شده است. نتيجه پژوهش بر اساس تجزيه و تحليل داده ها نشان داد ادراك محيطي برخاسته از مولفه هاي مشاركت سياسي، توسعه نيافتگي اقتصادي، تعامل با شبه قاره هند و ناحيه گرايي مذهبي باعث در هم‎تنيدگي پيامدهاي مقياس‌هاي ناحيه‎اي، ملي و منطقه‎اي شده و نقش تعيين كننده اي در برداشت جامعه هدف درباره بروز ناحيه گرايي دارد.