تاثير هشت هفته تمرينات تناوبي بي هوازي بر رزيستين و واسپين سرمي و مقاومت به انسولين در مردان چاق مبتلا به ديابت نوع 2

زمينه: افزايش ترشح رزيستين سبب اختلال در عملكرد انسولين و متابوليسم گلوكز شده و واسپين نيز بر مقاومت به انسولين تأثيرگذار بوده و مي تواند نقش ضد التهابي داشته باشد. از اين رو تحقيق حاضر با هدف بررسي تاثير هشت هفته تمرينات تناوبي بي هوازي بر رزيستين و واسپين سرمي و مقاومت به انسولين انجام شد.روش كار: تحقيق نيمه تجربي حاضر شامل مردان چاق مبتلا به ديابت نوع 2 مي باشد كه 28 نفر از آنها بصورت هدفمند انتخاب و بطور تصادفي به دو گروه 14 نفري كنترل و تجربي تقسيم شدند. گروه تجربي به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرين تناوبي بي هوازي انجام دادند. از همة آزمودني ها قبل و بعد از 8 هفته اجراي تمرين تناوبي نمونه هاي خوني جمع آوري شد. ابتدا پيش‌فرض‌هاي همگن بودن شيب خط رگرسيون و همچنين خطي بودن رابطه بين نمرات قبل و بعد تمرين بررسي و پس از تاييد از آزمون تحليل كواريانس استفاده شد (سطح معني‌داري 05/0 P ≤ در نظر گرفته شد). يافته ها: تمرين تناوبي بي هوازي باعث كاهش معني دار ميزان واسپين (0001/0 P=و 243/43f=)، رزيستين (0001/0 P=و 957/40f=) و مقاومت به انسولين (0001/0 P=و 024/52f=) شده است.نتيجه گيري: انجام تمرينات تناوبي بي هوازي همراه با كاهش وزن و درصد چربي بدن، منجر به كاهش معني دار رزيستين و واسپين سرمي و همچنين مقاومت به انسولين مي شود، بنابراين مي تواند به عنوان يك روش درماني مكمل براي افراد چاق و بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مورد توجه قرار گيرد.