مقايسه ي تأثير تمرينات هوازي و تركيبي بر پاسخ آندوتليالي در مردان سالمند

هدف از پژوهش حاضر، مقايسه ي آثار تمرينات هوازي و تركيبي بر پاسخ آندوتليالي در مردان سالمند مي باشد. براي اين منظور تعداد 21 نفر مرد سالمند داوطلب سالم غيرورزشكار در محدوده ي سني 80-60 سال انتخاب و به صورت تصادفي به 3 گروه تجربي تمرينات هوازي، تمرينات تركيبي و گروه كنترل تقسيم بندي شدند. برنامه تمريني هوازي شامل راه رفتن يا دويدن با شدت 60-50% حداكثر ضربان قلب بيشينه به مدت 45 دقيقه، هفته اي 3 جلسه بود. آزمودني ها در گروه دوم پس از اجراي 22 دقيقه تمرينات مقاومتي با وزنه، سه دوره با 12-10 تكرار در هر جلسه و با شدت 60-40% يك تكرار بيشينه و زمان استراحت 90-60 ثانيه و 22 دقيقه تمرينات هوازي، با شدت 60-50% حداكثر ضربان قلب بيشينه شركت نمودند. گروه كنترل تا پايان پژوهش مداخله اي دريافت نكردند. خون گيري در آغاز و پايان 48 ساعت پس از اتمام تمرينات در شرايط تجربي اجرا شد. يافته‌‌هاي اين پژوهش نشان داد كه سطوح ICAM-1 در گروه هوازي (39/9%، 0/02=P) و تركيبي (45/68%،02/0=P) با كاهش معني‌دار همراه بوده، اما اختلاف بين گروه ها معني‌دار نمي باشد (P 0/05). مقادير وزن، درصد چربي و شاخص توده ي بدني، سطوح TC و TG در دو گروه تجربي كاهش معني‌داري يافته است (P 0/05). در نهايت تمرينات هوازي و تركيبي با كاهش در sICAM-1 سرم همراه است. اگر چه اين كاهش، در نتيجه ي تمرينات تركيبي ممكن است بيش از تمرينات هوازي به تنهايي باشد.