رابطه شايستگي مربيگري و رضايت مندي ورزشكاران

هدف كلي پژوهش حاضر بررسي ارتباط شايستگي مربيگري و رضايت‌مندي ورزشكاران واليباليست و جودوكار استان خراسان شمالي بود. روش پژوهش، توصيفي و از نوع مطالعات همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را بازيكنان واليبال و جودوكاران استان خراسان شمالي تشكيل دادند. با توجه به محدوديت در جامعه، نمونه آماري برابر با جامعه آماري انتخاب شد (n=N). بدين منظور 153 نفر (48نفر جودوكار و 105نفر واليباليست) پرسشنامه‌هاي ويژگي‌هاي فردي، درك ورزشكار از شايستگي مربيگري ميرز و همكاران (2010) و رضايت‌مندي ورزشكار رمير و چلادوراي (1998) را تكميل كردند. روايي پرسشنامه‌ها با بهره‌گيري از نظرات اصلاحي اساتيد مديريت ورزشي، مربيان و ورزشكاران بررسي و تاييد شد و پايايي آنها با استفاده از آزمون آلفاي كرونباخ به ترتيب 0/954 و 0/953 تعيين گرديد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آماري توصيفي و استنباطي (آزمون كالموگرافاسميرنوف، ضريب همبستگي پيرسونو رگرسيون چندگانه، t مستقل) در سطح معناداري 0/05≥α تجزيه و تحليل شدند. نتايج اين پژوهش نشان داد، شايستگي مربيگري با رضايتمندي ورزشكاران رابطه مثبت و معناداري دارد (P=0/001، r=0/710) همچنين، رضايت‌مندي ورزشكاران را پيش‌بيني مي‌كند و تفاوت معناداري بين شايستگي مربيگري بر اساس رشته ورزشي به دست آمد. اين نتايج، بر ضرورت توجه به ادراك و ارزيابي ورزشكاران در برنامه‌هاي آموزشي مربيان به‌خصوص در رشته‌هاي انفرادي، همچنين برگزيدن مربيان شايسته براي رضايت هر چه بيشتر ورزشكاران تأكيد دارد.