بررسي رابطه بين عوامل روان شناختي توانمندسازي و كارآفريني كاركنان اداره كل ورزش و جوانان استان ايلام

در عصر حاضر نيروهاي انساني بعنوان اولويت اول در بحث كارآفريني سازمان ها و ارگان ها در سراسر كشور مي باشد. دراين مقاله رابطه بين ابعاد توانمندسازي روانشناختي (تصميم گيري، رشد حرفه اي، مقام و منزلت، خودمختاري، تأثيرگذاري و خوداثربخشي) و كارآفريني مورد بررسي قرار گرفته است. تحقيق حاضر يك تحقيق توصيفي مبتني بر روش همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه كاركنان اداره كل ورزش و جوانان شهرستان ايلام 75 نفر در سال 1392 ، كه به صورت تمام شمار انتخاب شدند. براي اندازه گيري سنجش توانمندسازي از پرسشنامه شرت و رينهارت (1992) با پايايي 0/86 با 6 خرده مقياس و 18 سوال و و براي كارآفريني سازماني از پرسشنامه آقايي با پايايي 0/96 با 30 سوال استفاده شده است. داده هاي گردآوري شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون گام به گام تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه بين عوامل روان شناختي توانمندسازي و عوامل جمعيت شناختي كاركنان با كارآفريني آنان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد . نتايج رگرسيون گام به گام نيز بيان كرد كه در گام اول متغير خوداثربخشي و در گام دوم مقام و منزلت توانايي پيش بيني مولفه كارآفريني سازماني را داشتند. بنابراين روان شناختي توانمندسازي را بايد به عنوان يكي از عوامل زمينه ساز كارآفريني سازماني دانست.