تأثير 8 هفته تمرين استقامتي و تناوبي شديد بر بيان ژن‌هاي MEF2A و MEF2D در موش‌هاي ويستار چاق نر

هدف تحقيق حاضر بررسي تأثير 8 هفته تمرين استقامتي و تناوبي شديدبر بيان ژن‌هاي MEF2A و MEF2D در موش هاي صحرايي ويستار نر چاق بود.بدين منظور در ابتدا 27 سر موش صحرايي نژاد ويستار 35 تا 45 روزه با ميانگين وزني 10±110 گرم به 3 گروه كنترل چاق بدون مداخله (5 سر)، گروه استقامتي (8 سر) و گروه تمرين تناوبي شديد  (8 سر) تقسيم شدند.از 6 موش صحرايي  در همان ابتداي شروع پژوهش نمونه برداري و 21 موش صحرايي  تحت رژيم پرچرب به مدت 8 هفته قرار گرفتند.وقتي وزن موش هاي صحرايي بر اساس شاخص لي به بيشتر از 310 گرم رسيد، حيوانات جهت انجام پروتكل ورزشي استقامتي و تناوبي شديدآماده شدند. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين كه موش صحرايي ‌ها به مدت 8 ساعت ناشتا بودند از عضله دوقلوي آنها بافت برداري صورت گرفت و در دماي 80 درجه سانتيگراد فريز شدند. بيان ژن هاي MEF2A و MEF2D با استفاده از روش PCR-Real Time و بوسيله آمار توصيفي شامل ميانگين ± انحراف استاندارد همراه با روش آماري آنواي يك طرفه و تي مستقل پس از اطمينان از توزيع طبيعي داده ها با استفاده از آزمون كلموگروف – اسميرنوف در سطح آلفاي (P 0/05) مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه 8 هفته تمرين استقامتي و تمرين تناوبي شديدبر بيان ژن MEF2A در عضله دوقلوي موش صحرايي ‌هاي چاق تأثير معني‌داري نداشت (0/068=P) ولي 8 هفته تمرين تمرين تناوبي شديد باعث افزايش معنادار بيان ژن MEF2D در عضله دوقلو ي موش صحرايي ‌هاي چاق شد (0/042=P). به نظر مي رسد پروتكل تمرين تناوبي شديددر موش هايصحرايي نر چاق مي تواند تاثير مفيدي را برروي نيمرخ گلوكز در شرايط ديابتي داشته باشد كه مي تواند بوسيله متخصصان ورزشي و باليني براي جمعيت بيماران ديابتي به عنوان بخشي از برنامه درمان اين بيماران مورد استفاده قرار بگيرد.