اثربخشي معنا درماني توأم با تلاوت قرآن و دعا بر افسردگي و سلول T /كمكي(+cd4)

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي معنا درماني توام با تلاوت قرآن و دعا بر كاهش علائم افسردگي و تقويت سلول T/كمكي (+CD4) بيماران افسرده بوده است. طرح پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با پيش آزمون و پس آزمون، دوره پيگيري و گروه كنترل بوده است. جامعه مورد بررسي شامل 50 زن افسرده نوروتيك است كه به مطبهاي خصوصي و مراكز مشاوره و روان درماني مراجعت نموده اند. بيماران از لحاظ سن، وضعيت اقتصادي اجتماعي، دارا بودن يك انحراف معيار بالاتر از ميانگين در پرسشنامه افسردگي بك ( BDI )، عدم ابتلا به بيماريهايي كه سيستم ايمني بدن را مخدوش مي سازد و ساير متغيرهاي مورد نظر در پژوهش كاملا همگون بودند. سپس به طور تصادفي تعداد 30 نفرا ز آنها انتخاب و به گونه تصادفي به دو گروه آزمايش وكنترل تقسيم شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي بك ( BDI) و ارزيابي سلولهاي ايمني در آزمايشگاه با استفاده از روش فلوسايتومتري بوده است. گروه آزمايش طي 12 جلسه معنا درماني توام با تلاوت آياتي از قرآن كريم و دعا و نيايش روا ن درماني شدند اما گروه كنترل مداخل هاي دريافت نكردند. سپس ميزان علائم افسردگي و فعاليت سلولهاي ايمني دو گروه در مراحل مختلف قبل از درمان، پس از خاتمه درمان و در دوره پيگيري سه ماهه ارزيابي شد. نتايج حاصل آشكار ساخت كه تفاوت معناداري ميان گروه آزمايش و كنترل از لحاظ علائم افسردگي و سلول T/كمكي (+ CD4 ) وجود داشت ( 001/0P ). علائم افسردگي در گروه آزمايش، نسبت به پيش آزمون و گروه كنترل به طور معناداري كاهش اما ميزان سلولهاي ايمني افزايش يافته بود. اين نتايج در دوره پيگيري به طور معناداري تداوم داشت.