بررسي نقش ميانجي گر طرح واره هاي هيجاني در رابطه ي بين سبك هاي دلبستگي و سوگيري توجه

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي گر طرح واره هاي هيجاني در رابطه بين سبك هاي دلبستگي و سوگيري توجه بود. طرح پژوهش از نوع همبستگي و جامعه ي آماري، كليه ي دانشجويان دانشگاه شيراز در سال تحصيلي 13921393 بودند. بدين منظور، 250 دانشجو (125 دختر و 125 پسر)، به‌روش نمونه‌گيري در دسترس، در پژوهش شركت كردند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس سبك‌هاي دلبستگي بزرگسالان (بشارت، 1384)، مقياس تجديدنظرشده طرح واره هاي هيجاني (شاهوراني، 1393) و آزمايه ي تصويري دات پروب بودند. به‌منظور تجزيه و تحليل داده ها، از روش تحليل مسير با نرم افزار 21 AMOS، استفاده شد. نتايج نشان داد كه از ميان سبك هاي دلبستگي، سبك دلبستگي دوسوگرا به صورت غير مستقيم و از ميان طرح واره هاي هيجاني، طرح واره ي هيجاني درك و كنترل، پذيرش و توافق عمومي، مستقيماً به طور معناداري سوگيري توجه را پيش بيني كردند. همچنين طرح واره هاي هيجاني عقلاني سازي و ساده انگاري هيجان، به طور معناداري توسط سبك‌هاي دلبستگي ايمن و اجتنابي پيش بيني شدند. در نهايت، مشخص شد كه سه طرح واره ي هيجاني درك و كنترل، پذيرش و توافق عمومي، نقش ميانجي گري كامل را در پيش بيني سوگيري توجه به چهره هاي تهديد كننده، براساس سبك دلبستگي دوسوگرا، ايفا كردند.