تأثير جفت‌شدگي ويژگي شخصيتي رقابت‌جويي و غيررقابت‌جويي و محيط تمريني در تمرين مشاهده‌اي بر يادگيري پرتاب دارت

هدف از انجام اين پژوهش، تعيين تأثير جفت شدگي ويژگي شخصيتي رقابت‌جويي و غيررقابت‌جويي ومحيط تمريني در تمرين مشاهده­اي بر اكتساب، يادداري و انتقال پرتاب دارت بود. تعداد 60 دانش‌آموز دختر مقطع متوسطه با دامنه سني 12 تا 15 سال به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند و براساس امتياز كسب‌شده از پرسش‌نامه سوگيري ورزشي گيل و ديتر (1988) در چهار گروه رقابت‌جو و غيررقابت‌جو با تمرين مشاهده‌اي محيط رقابتي و نيز رقابت‌جو و غيررقابت‌جو با تمرين مشاهده‌اي محيط غير رقابتي قرار گرفتند. پس از پيش‌آزمون، آزمودني‌ها به‌مدت چهار هفته، هر هفته دو جلسه و در هرجلسه دو بار به مشاهده محيط‌هاي موردنظر پرداختند.بلافاصله پس از اتمام دوره تمرين، از هر چهار گروه آزمون يادداري فوري و يك هفته پس از آن، آزمون يادداري تأخيري و انتقال گرفته شد. داده‌ها با آزمون تحليل كوواريانس تحليل شدند. نتايج نشان داد كه در مرحله يادداري و انتقال، در محيط رقابتي و غيررقابتي تفاوت معناداري بين ورزشكاران گروه رقابت‌جو و غيررقابت‌جو وجود داشت و ميانگين امتياز پرتاب دارت در آزمودني‌هاي با ويژگي شخصيتي همسان با محيط بيشتر بود. براساس ديدگاه تعاملي، وقتي سطح رقابت‌جويي افراد با سطح رقابت محيط تمرين در تعامل مثبت و صحيحي قرار مي‌گيرد، بهترين سطح عملكرد را از خود نشان مي‌دهند.