تأثير سرمايه اجتماعي بر مشاركت روستاييان دربرنامه‌هاي توسعه روستايي با نقش ميانجي اثرات ادراك شده ازبرنامه‌ها و طرح‌ها

توجه به مقوله سرمايه اجتماعي در مديريت منابع محيطي توسط مردم و مشاركت در برنامه‌هاي مختلف توسعه به‌مثابه يكي از عناصر مهم مديريت و توسعه روستايي است؛ كه در رفع مشكلات اجتماعي ـ اقتصادي و توزيع بهينه خدمات و امكانات، به‌منظور افزايش رفاه و آسايش روستاييان مؤثر است. بااين‌وجود، اهميت و جايگاه سرمايه اجتماعي و مشاركت روستاييان به‌درستي تشخيص داده نشده است. بدين ترتيب، ايفاي نقش مردم و مشاركت آن‌ها در جهت تسريع فرآيند توسعه آن‌چنان‌كه بايد موردتوجه قرار نگرفته است. بر اين شالوده، اين پژوهش رابطه بين بهبود سرمايه اجتماعي روستاييان و مشاركت آن‌ها در برنامه‌هاي توسعه روستايي با نقش ميانجي اثرات محيطي ـ اكولوژيك، فيزيكي، اقتصادي و اجتماعي ـ فرهنگي ادراك‌شده از اجراي برنامه‌ها و طرح‌ها توسط روستاييان در روستاهاي استان تهران را آشكار مي‌سازد. يافته‌هاي پژوهش حاضر كه به روش توصيفي ـ پيمايشي و مبتني بر ابزار پرسشنامه در 400 خانوار نمونه و در 33 روستاي نمونه انجام شد، بيانگر تأثير مثبت سرمايه اجتماعي بر مشاركت روستاييان در برنامه‌هاي توسعه روستايي است؛ به سخن ديگر با بهبود آگاهي اجتماعي، اعتماد اجتماعي و شبكه‌هاي اجتماعي نسبت به اجراي برنامه‌ها و طرح‌هاي اجتماعي ـ اقتصادي توسط مديريت محلي، مشاركت روستاييان در اجراي طرح‌ها و شراكت در فعاليت‌هاي اجتماعي و سرمايه‌گذاري اقتصادي در روستاها افزايش يافته كه درنتيجه موجب بهبود ميانگين ابعاد توسعه پايدار روستايي شده است.