اثربخشي درمان شناختي- رفتاري مذهب‌محور بر تاب‌آوري و شادكامي در دانشجويان

اين پژوهش، با هدف بررسي اثربخشي درمان شناختي ـ رفتاري مذهب‌محور، بر تاب‌آوري و شادكامي دانشجويان اجرا شد. 375 دانشجو به پرسش‌نامه تاب‌آوري كانر و ديويدسون و شادكامي آكسفورد پاسخ دادند. از ميان افرادي كه در پرسش‌نامه تاب‌آوري و شادكامي يك انحراف معيار پايين‌تر از ميانگين‌ كسب كردند، به طور تصادفي تعداد 40 نفر انتخاب شدند. به دليل ريزش 6 آزمودني در گروه آزمايش، گروه كنترل هم به همان اندازه همتاسازي گرديد. سپس، آزمودني‌ها به دو گروه آزمايش و كنترل (14 نفري) تقسيم شدند. درمان شناختي ـ رفتاري مذهب‌محور، در 10 جلسه 90 دقيقه‌اي به گروه آزمايش ارائه شد، در اين مدت، گروه كنترل هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكرد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه ميان گروه آزمايش و كنترل، از لحاظ تاب‌آوري و شادكامي تفاوت معناداري وجود دارد (0.001 p)؛ يعني ميزان تاب‌آوري و شادكامي در گروه آزمايش، نسبت به پيش‌‌آزمون و گروه كنترل به‌طور معنا‌داري افزايش يافته بود. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه كاربرد روان‌درمان‌گرانه، به‌ويژه مداخلات شناختي ـ رفتاري مذهب‌محور، در كنار درمان‌هاي پزشكي، موجب افزايش ميزان تاب‌آوري و شادكامي دانشجويان مي‌شود.