بازنمايي فرهنگ سياسي در شعر كردي: تحليل محتواي اشعار هژار و هيمن

اين مقاله با هدف نحوۀ بازنمايي فرهنگ سياسي در اشعار كردي، اشعار عبدالرحمن شرفكندي (متخلص به هژار) و سيد محمدامين شيخ الاسلامي موكري (متخلص به هيمن) را بررسي مي‌كند. معيارهاي اصلي انتخاب شاعران، مقبوليت اجتماعي و فرهنگي و جايگاه نخبگي بوده است. دوران حيات دو شاعر (1369-1300) دورۀ تجربۀ ظهور و توسعۀ مدرنيزاسيون و  ناسيوناليسم در كردستان است و ادبيات اين دوره مجرايي براي شناسايي تغييرات به‌وجودآمده در مناسبات فرهنگي و سياسي اجتماع كردي است. در اين پژوهش، از تحليل محتواي آثار اين دو شاعر بهره گرفته شده است كه در فواصل زماني 1320- 1369 سروده شده‏اند. نتايج پژوهش نشان مي‏دهد ابعاد و مؤلفه‏هاي فرهنگ سياسي سنت‏گرا، بازتابي بسيار اندك در اشعار مورد بررسي داشته است و چرخشي به سوي فرهنگ سياسي تجددگرا ديده مي‏شود. غلبۀ نگاه عامليت‏گرايانه و بازانديشانه به ساختار اجتماعي و فرهنگي مناطق كردنشين كه بخشي از جامعۀ ايران است، تأكيد بر ضرورت وجود مجاري نهادمند تغييرات مسالمت‌آميز و خشونت‎زدايي از زندگي سياسي از مشخصه‏هاي اصلي اين اشعار محسوب مي‌شود. در ميان ابعاد و مؤلفه‏هاي فرهنگ سياسي، بيشترين مشابهت به بعد نگرش به آزادي‏هاي فردي معطوف است. ابعاد عدالت اجتماعي و مشاركت سياسي در اشعار هژار و ابعاد نگرش به جنسيت و نگرش به تغييرات اجتماعي و سياسي در اشعار هيمن بيشتر بازنمايي شده است.