محدوديتهاي توسعه يكپارچه روستايي شهري ناحيه سروآباد (كردستان)

توسعه يكپارچه به مفهوم يكجانگري به ارتباط منطقي فضايي زماني بين بخشها در برنامه‌ريزي‌هاي محيطي، اقتصادي، اجتماعي و كالبدي است كه قاعدتا بر مشاركت فعال مردمي و مديريت واحد ناحيه‌اي تاكيد مي‌ورزد. افزون بر اين، توجه لازم به تعامل اثرگذار عرصه هاي روستايي و شهري در اين چارچوب پيوسته مورد تاكيد است، زيرا در غير اين صورت، آنچه اتفاق افتد، نه به نفع مراكز روستايي و نه ياور كانونهاي شهري خواهد بود. نظام فضايي ناحيه سروآباد، با وجود قابليت هاي برجسته، به دليل فقدان ناهماهنگي ساختاري كاركردي اقتصادي و برنامه ريزي مناسب و يكجانگر، از اهداف توسعه مطلوب و يكپارچه روستايي شهري دور مانده است. مقاله حاضر در ارتباط با ناحيه سروآباد (شامل دو شهر سروآباد و اورامان‌تخت و روستاهاي ناحيه) با توجه به رويكرد توسعه يكپارچه روستايي شهري و با تكيه بر مطالعات ميداني و پيمايشي، بر اساس پژوهشي همه‌جانبه، به دنبال شناخت و تحليل محدوديتهاي توسعه روستايي شهري اين ناحيه بوده است. نتايج حاصله نشان مي‌دهد، گرچه بين شاخص‌هاي اجتماعي فرهنگي و كالبدي فضايي، ارتباط مستقيم و معناداري ملاحظه مي‌شود، متغييرهاي ايمني، اقتصادي توليدي و طبيعي اكولوژيك، بترتيب از كمترين ارتباط و متغيير جريانهاي فضايي با نشانه‌هاي توسعه يكپارچه، از ارتباطي متوسط برخوردار است؛ در نتيجه، توسعه يكپارچه روستايي شهري، آنطور كه انتظار مي‌رود، تحقق نيافته است.