بررسي رابطه بين دماي سطح زمين، ويژگي هاي جغرافيايي و محيطي و شاخص هاي بيوفيزيكي با استفاده از تصاوير لندست

دماي سطح زمين از شاخص هاي مهم ارزيابي كيفيت زيستگاه در مقياس هاي محلي و جهاني است. در تحقيق حاضر اثرات فاكتورهاي كاربري اراضي، سازند زمين‌شناسي، عوامل توپوگرافي و اقليم بر دماي سطح در منطقه خارستان بررسي شد. در اين راستا از تصاوير تيرماه ماهواره لندست 7 و 8 طي دوره 13791396، مدل رقومي ارتفاع، نقشه زمين شناسي و توپوگرافي استفاده شد. دماي سطح از روش پنجره مجزا و كاربري اراضي از روش طبقه‌بندي نظارت‌شده براي سال 1396 استخراج شد. ارتباط بين دماي سطح با متغيرهاي ارتفاع، جهت، شيب، پوشش گياهي، رطوبت سطح خاك و دماي هوا با استفاده از روش‌هاي آماري بررسي شد. نتايج نشان داد ميانگين دماي سطح، 43 درجه سانتي گراد، شاخص نرمال شده تفاضل پوشش گياهي 0.144 و شاخص تفاضلي رطوبت نرمال شده 0.068 بود. با توجه به طبقه بندي تصاوير با دقت كلي 99.96 درصد و ضريب كاپاي 0.96، كاربري مرتع و باغ به ترتيب بيشترين و كمترين مساحت را به خود اختصاص داده‌اند. بيشترين مقدار دماي سطح  C°  53 در اراضي داراي خاك لخت و مناطق مسكوني و كمترين C° 29 در اراضي باغي مشاهده شد. درحالي‌كه بيشترين و كمترين مقدار دماي سطح  به ترتيب مربوط به سازندهاي پابده گورپي و آسماري بود. در دامنه هاي آفتابي بيشترين همبستگي 0.5 lt;R2، بين دماي سطح، ارتفاع، دما، پوشش گياهي و رطوبت سطحي مشاهده شد. درحالي‌كه در دامنه هاي سايه دار دماي سطح بيشترين همبستگي 0.5 lt;R2 را با ارتفاع، دما و پوشش گياهي داشت. از عوامل ذكرشده ارتفاع و دما بيشترين تأثير را بر دماي سطح داشتند. همبستگي شاخص نرمال شده تفاضل پوشش گياهي و شاخص نرمال شده رطوبت با دماي سطح معكوس 0.9 lt; بود. درحالي‌كه همبستگي بين دماي سطح و دماي هوا مثبت بود. بنابراين كاربري اراضي، جنس زمين، توپوگرافي، پوشش گياهي، رطوبت خاك و دماي هوا در تعادل دمايي اكوسيستم مؤثرند.