مقايسه قراردادهاي بازپسگيري، كاهش و منعطف در زنجيره‌ تأمين چندسطحي با تقاضاي احتمالي و رويكرد تئوري بازي‌ها

شركت­ها براي دست­يابي به موفقيت در فضاي رقابتي بازار جهاني، اشكال متنوعي از همكاري­ها را استفاده مي­نمايند. مدل­هاي همكاري سعي در يافتن پاسخي كاربردي در ترغيب اعضاء زنجيره تأمين جهت اتخاذ تصميمات به‌عنوان سيستم­هاي متمركز را داشته كه در اين خصوص قراردادهاي همكاري ابزارهاي مفيدي جهت تغيير رفتار اعضاء زنجيره به رفتار منسجم همكارانه براي دست­يابي به هدف نهايي زنجيره كه سودآوري كلي آن بوده، با يكديگر مي­باشند. پژوهش حاضر باهدف تعيين مناسب­ترين قرارداد ايجادكننده همكاري بين سطوح زنجيره، به بررسي زنجيره­هاي تأمين و قراردادهاي همكاري پرداخته و درنتيجه آن، يك زنجيره تأمين دوسطحي و قراردادهاي مورد موضوع انتخاب شدند. با رويكرد تئوري بازي‌ها، بازي­هاي ايستا با اطلاعات كامل و تعادل نش، به‌عنوان شيوه بررسي و احتمالي بودن تقاضاي مشتريان نهايي، مدل­هاي اوليه توابع سود هر سطح زنجيره طراحي و پس‌ازآن با مدنظر قراردادن شرايط خاص هر قرارداد مدل­هاي ثانويه نيز بازطراحي گرديدند، سپس با طراحي آزمايش­هايي با استفاده از نرم­افزار ميني­تب و حل آن‌ها توسط نرم­افزارهاي اكسل و لينگو و تحليل خروجي­ها، قرارداد كاهش به‌عنوان مناسب­ترين شيوه برقراري همكاري در بين سطوح زنجيره تعيين گرديد.