بررسي حقوقي آزادي تحصن در نظام جمهوري اسلامـي ايران با نگاهـي تطبيقـي به آزادي تجمـع

حق بر تحصن در زمره آزاديهاي مدني و آزاديهاي منفي است. تحصن، تجمعي سازمان‌يافته و مسالمت‌آميز براي بيان نظرات است كه تحصن‌كنندگان به منظور دستيابي به هدف خود، در يك مكان خاص مي‌نشينند. گرچه قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، به طور مشخص از واژه تحصن نامي نبرده، اما در قوانين عادي و آئين‌نامه‌ها، كلمه تحصن در موارد متعددي ذكر شده است. در واقع آزادي تحصن از مصاديق آزاديهاي گروهي است و ذيل اصل بيست و هفتم قرار دارد. از منظر قانون اساسي عدم اخلال به مباني اسلام و عدم حمل سلاح، از شروط تحصن قانوني شمرده مي شود. مقاله پيشِ‌رو، با نگاهي تطبيقي به مفهوم آزادي تجمع و شرايط آن، نخست به تحليل مفهومي تحصن و مباني تاريخي، نظري و قانوني آن اقدام مي‌كند و از اين رهگذر به بررسي حقوقي آزادي تحصن و شرايط آن، در نظام حقوقي جمهوري اسلامي ايران مي‌پردازد.