پارامترهاي اثرگذار بر بهينه‌‌سازي تهيه لاتكس آكريليكاستيرن

لاتكس‌هاي آكريليكاستيرن به‌دليل داشتن خواص منحصر به‌فردي مانند دوام خوب، سازگاري با ساير مواد، چسبندگي و قابليت تشكيل فيلم پيوسته، مقاومت عالي در برابر نور فرابنفش، اكسيژن، آب و حلال‌ها عمدتاً در صنايع مختلف مانند نساجي، لاستيك، پلاستيك، چسب و پوشش استفاده مي‌شوند. در اين مقاله، مهم‌ترين عوامل موثر بر بهينه‌سازي تهيه لاتكس آكريليكاستيرن، شامل نوع و غلظت مونومر، آغازگر و امولسيون‌كننده و دماي واكنش پليمرشدن، مطالعه شده است. دست‌يابي به لاتكس پايدار با كارايي مطلوب در شرايطي امكان‌پذير است كه عبارت‌اند از: استفاده از مونومر بوتيل آكريلات به‌عنوان مونومر بهينه آكريلاتي در نسبت استيرن به بوتيل آكريلات  در حدود 11.35، افزودن مونومرهاي عامل‌دار مانند αمتاكريليك و آكريليك اسيد در حدود wt %2 كه با ايجاد پيوندهاي عرضي با ساير مونومرها سبب بهبودي تشكيل فيلم مي‌شوند، استفاده از امولسيون‌كننده آنيوني (مانند DSB و SDS) به‌تنهايي يا در تركيب با امولسيون‌كننده‌هاي غيريوني (مانند OP10 و TX100) در حدود wt %0.5 تا wt %3 بر حسب مونومر و استفاده از آغازگرهاي راديكالي مانند پرسولفات‌‌هاي پتاسيم و آمونيوم در حدود wt %025.5/0 نسبت به وزن كل مونومرها. محدوده دمايي بهينه واكنش در حدود C°8075 تعيين شده است. افزايش پركننده‌هايي مانند راتيانه و نانوذرات سيليكا به سامانه آكريليك استيرن به مقدار به‌ترتيب 4 و %5 وزني باعث بهبود خاصيت مقاومت در برابر آب فيلم آن‌ها مي‌شود.