مبناگرايي در تقليل‌گرايي اخلاقي طبيعت‌گرا

بر اساس تقليل گرايي اخلاقي طبيعت گرا، ويژگي هاي اخلاقي به ويژگي هاي غيراخلاقي طبيعي و تجربي ازقبيل لذت و كاميابي كاهش مي يابند. در اين رويكرد باورهاي حاكي از مشاهده‌هاي غيراخلاقي به عنوان پايه و مبنا براي توجيه باورهاي اخلاقي به شمار مي آيند. اين ادعا بر پايۀ پذيرش «امكان استنتاج بايد از هست» و گسترش آن به حوزۀ معرفت شناسي است. از نظر نگارنده اين رويكرد با عنوان مبناگرايي اخلاقي غيرشهودگرا پاسخي به استدلال تسلسل قهقرايي به شمار مي‌آيد؛ اگرچه با چالش‌هايي روبه‌روست كه در اين نوشتار به آن پرداخته شده است تا اينكه به موضع مختار نيز در حوزۀ توجيه باور اخلاقي اشاره شود. پيامد تبيين رويكرد حاضر اين است كه پيوندي وثيق ميان اخلاق هنجاري و فرااخلاق وجود دارد؛ به اين صورت كه بحث توجيه باور اخلاقي تأثيرگذار در شناسايي قلمرو مصاديق نظريۀ هنجاري اخلاقي، به‌ويژه فايده گرايي و خودگرايي طبيعت گرايانه است.