آيا كفش‌هاي مينيمال دويدن پابرهنه را تقليد مي‌نمايند؟ بررسي انرژي مكانيكي اندام‌هاي تحتاني با روش تحليل مولفه‌هاي اصلي

سابقه و هدف پژوهش: تعيين ميزان شباهت دويدن با كفش مينيمال و پابرهنه در دو دهه‌ي اخير بسيار مورد توجه بوده است. هدف پژوهش حاضر تعيين ميزان شباهت دويدن پابرهنه و با كفش مينيمال بوسيله‌ي گروه‌بندي آزمودني‌ها با استفاده از انرژي مكانيكي و روش آماري PCA بود. مواد و روش‌ها: 99 نفر از دانشجويان تربيت بدني (47 مرد و 52 زن) در سه حالت دويدن پابرهنه، كفش پنج‌انگشتي (كفش مينيمال) و دويدن با كفش ورزشي رايج و با دو سرعت 3 و 5 متر بر ثانيه دويدند. انرژي مكانيكي لگن، ران، ساق و پاي راست آزمودني‌ها در مرحله‌ي استقرار دويدن محاسبه شد. مولفه‌هاي اصلي حاصل از PCA كه 95% پراكندگي داده‌ها را تشكيل مي‌دادند، به عنوان درون‌داد روش تشخيصي براي گروه‌بندي استفاده شدند. صحت گروه‌بندي با استفاده از روش اعتبارسنجي متقابل تعيين شد. يافته‌ها: نتايج اين پژوهش نشان داد كه صحت مدل تشخيصي در تمايز بين دويدن پابرهنه و كفش نايك 8/81% بود. صحت آزمون تشخيصي براي دو شرايط پابرهنهكفش پنج‌انگشتي و كفش نايككفش پنج‌انگشتي به ترتيب 46% و 7/70 % بود. بحث و نتيجه‌گيري: استفاده از روش‌آماري PCA و تكنيك‌هاي گروه‌بندي مي‌تواند به خوبي براي تعيين شباهت‌ها و تفاوت‌هاي حالت‌هاي مختلف گام‌برداري مورد استفاده قرار گيرد. همچنين دويدن با كفش مينيمال مي‌تواند دويدن پابرهنه را تقليد نمايد