تاثير يك دوره تمرينات پلايومتريك و تناوبي سرعتي بر برخي عوامل آمادگي جسماني و عملكرد فوتباليست‌هاي نوجوان

زمينه و هدف: روش هاي تمريني مختلف مي تواند تاثيرات متفاوتي بر عملكرد جسماني ورزشكاران داشته باشد. هدف تحقيق حاضر بررسي تاثير يك دوره تمرينات پلايومتريك و تناوبي سرعتي بر برخي عوامل آمادگي جسماني و عملكرد فوتباليست هاي نوجوان بود. مواد و روش ها: 31 فوتباليست نوجوان انتخاب و به صورت تصادفي به سه گروه تمرينات پلايومتريك، تناوبي سرعتي و كنترل ‌تقسيم شدند. گروه هاي آزمايش در يك دوره تمرين 6 هفته اي شركت كردند. داده ها با استفاده از آزمون شاپيرو – ويلك، تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي LSD در سطح معني داري P≤0.05 تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه تمرينات پلايومتريك و تناوبي سرعتي باعث بهبود معني دار سرعت عمومي (30 و 40 متر)، توان بي هوازي (بي اسيد لاكتيك، با اسيدلاكتيك)، قدرت پا، توان پا و عملكرد سرعتي فوتباليست هاي نوجوان شد. همچنين تمرينات پلايومتريك باعث بهبود معني دار سرعت عمومي 15 متر و تمرينات تناوبي سرعتي باعث افزايش معني دار Vo2max شد. عملكرد هوازي فوتباليست ها با هر سه نوع تمرينات پلايومتريك، تناوبي سرعتي و معمول فوتبال افزايش معني داري يافت. نتيجه گيري:مي توان گفت هر دو نوع تمرينات پلايومتريك و تناوبي سرعتي عوامل آمادگي جسماني و عملكرد فوتباليست هاي نوجوان را افزايش مي دهد.هر چند با توجه به نتايج اين مطالعه، تمرينات تناوبي سرعتي بهبود بيشتر اين شاخص ها را باعث مي شود.