اندازه شهر و كيفيت زندگي در سكونتگاه‌هاي شهري مطالعه موردي: استان‌هاي گيلان و مازندران

كيفيت زندگي مفهومي پيچيده، چندبعدي و وابسته به زمان و مكان است. يكي از عوامل مكاني تأثيرگذار بر كيفيت زندگي، اندازه سكونتگاه مي‌باشد. بر اين اساس، هدف پژوهش حاضر، بررسي ارتباط ميان اندازه شهر و كيفيت زندگي است. اين پژوهش ازنظر هدف كاربردي و با توجه به ماهيت هدف‌گذاري و ابزارهاي دست‌يابي به اهداف، توصيفي تحليلي هست. محدوده موردمطالعه پژوهش، سكونتگاه‌هاي شهري دو استان گيلان و مازندران است. داده‌هاي عيني كيفيت زندگي از سرشماري عمومي نفوس و مسكن سال 1395 و داده‌هاي ذهني كيفيت زندگي با استفاده از پرسش‌نامه محقق ساخته استخراج‌شده است. براي تحليل داده‌هاي پژوهش از تكنيك‌هاي آمار توصيفي و استنباطي شامل ميانگين، انحراف معيار، آزمون T تك نمونه‌اي، تحليل همبستگي و تحليل مؤلفه‌هاي اصلي استفاده‌شده است. نتايج تحقيق نشان داد كه بعد عيني كيفيت زندگي شامل كيفيت مسكن، دسترسي به امكانات و خدمات، نرخ باسوادي و دسترسي به فرصت‌هاي شغلي داراي همبستگي مثبت و معنادار با اندازه شهر و بعد ذهني كيفيت زندگي شامل آرامش، رضايت از زندگي، فرصت‌ها و وضعيت اجتماعي داراي همبستگي منفي معنادار با اندازه شهر است.