كاوش بي‌‌قدرتي شغلي پرستاران

پژوهش حاضر دربارۀ فرايند شكل‌گيري بي‌‌قدرتي شغلي بين پرستاران بيمارستان‌‌هاي دولتي شهر يزد بررسي مي‌كند. با استفاده از رويكرد كيفي و روش نظريۀ زمينه‌‌اي و با نمونه‌‌گيري نظري و هدفمند، 20 نفر از پرستاران بيمارستان‌‌هاي دولتي شهر يزد انتخاب شدند و با آنها مصاحبه‌هاي عميقي انجام شد. فرايند نمونه‌‌گيري نظري تا مرحلۀ اشباع داده‌‌ها ادامه يافت. داده‌‌هاي گردآوري‌شده با استفاده از كدگذاري باز، محوري و گزينشي تحليل و در قالب خط داستان (شامل 20 مقولۀ اصلي و 1 مقولۀ هسته)، الگوي پارادايمي و طرح‌‌وارۀ نظري ارائه شدند. نتايج نشان دادند بي‌‌قدرتي شغلي پرستاران به‌طور عمده به‌دنبال عواملي چون گفتار‌‌ قدرت ‌‌ مراقبت پزشكان، برساخت نارضايتي‌هاي مالي و وضعيت سيال بيماران برساخته مي‌‌شود. پرستاران در مقابل بي‌قدرتي شغلي راهبرد‌‌هاي متفاوتي را برمي‌گزينند. كار عاطفي، درمان پراگماتيسمي و گفتمان اعتماد ازجمله اين راهبردهاست كه بين پرستاران فعال شده و با خود پيامد‌‌هايي مانند بي‌‌تفاوتي آموخته‌شده، حل گفتماني اختلافات، هژموني عواطف منفي و سبك‌‌هاي مراقبتي تركيبي را داشته است. طرح‌وارۀ نظري اين فرايند را ترسيم مي‌كند.