ظرفيت‌هاي روش پژوهش روايتي در حوزه‌ مطالعات آموزش عالي

بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي پژوهش روايتي، راهبردي حياتي در علم فراهم مي‌كند، اما منابع محدودي براي كمك به افراد در جهت اجرا و تدوين يافته‌هاي اين نوع مقاله‌ها وجود دارند. مقاله حاضر با هدف معرفي ظرفيت‌هاي پژوهشي روش پژوهش روايتي در حوزه‌ مطالعات آموزش عالي تدوين شده ‌است. براي شناسايي و معرفي رويكردهاي پژوهش روايتي در حوزه مطالعات آموزش عالي، از روش اسنادي استفاده شد. در ابتدا و پس از جستجوي اسناد مرتبط در پايگاه‌هاي علمي سيج، اريك، ابسكو، تيلور و فرانسيس، اسپرينگر، امرالد، پاب‌مد، الزوير، در دامنه زماني 2000 تا 2017، 22 سند بازيابي شد. پس از بررسي اوليه، 13 سند بر اساس ملاك‌هاي سودمندي و به‌روز بودن، مبناي مطالعه و تحليل قرار گرفت. براي تحليل اين منابع، از راهبرد تحليل محتواي كيفي الزايد (1996) استفاده شد. يافته‌ها به شناسايي و معرفي چهار رويكرد روايتي مناسب براي پژوهش در حوزه آموزش‌ عالي شامل 1 رويكرد روان‌شناختي؛ 2 رويكرد جامعه‌شناختي؛ 3 رويكرد روايت و تفسير درباره تجارب خاص فرهنگي توسط خود فرد؛ و 4 رويكرد نهادي‌‌ ـ ‌سازماني، منتج‌ شد. در اين مقاله تلاش شده تا با توجه به محدوديت‌ها و ظرفيت‌هاي روش روايتي، افق‌هاي نويني در جهت بهره‌گيري از اين روش در مطالعات آموزش عالي معرفي شود.