بررسي رابطۀ خودشناسي با جهت‌گيري مذهبي

خودشناسي مهارتي اكتسابي و مؤثر بر رشد فرد است كه با بسياري از متغيّرهاي روان‌شناختي مرتبط است و نقش مهمي در فرايندهاي درماني ايفا مي‌كند.همچنين تأكيد زيادي در متون ديني به آن شده است؛ به نحوي كه آن را سودمندترين شناختها دانسته‌اند. هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطۀ خودشناسي و جهت‌گيري مذهبي بوده است. روش: شركت‌كنندگان در پژوهش، 214 نفر از دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات بودند كه تقريباً از هر دو جنس زن و مرد به نسبت مساوي با نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. مقياس خودشناسي انسجامي(قرباني و همكاران، 2008) و جهت‌گيري مذهبي(بهرامي احسان، 1380) ابزار‌هاي سنجش در اين پژوهش‌اند. تحليل داده‌ها از طريق ضرايب همبستگي، تحليل واريانس و تحليل رگرسيون صورت گرفت. يافته‌ها و نتيجه‌گيري: يافته‌ها نشان داد كه خودشناسي با جهت‌گيري مذهبي و ارزنده‌سازي، همبستگي مثبت و با سازمان‌نايافتگي و كامجويي، همبستگي منفي دارد. بنابر داده‌هاي رگرسيون سازمان‌نايافتگي و ارزنده‌سازي، قدرت پيش‌بيني خودشناسي را 0.34 نشان مي‌دهند. بنابر اين، خودشناسي مي‌تواند به نحو مؤثري ابعاد مختلف جهت‌گيري مذهبي را پيش‌بيني كند.