بافت‏هاي تاريخي، سرمايه‏ هاي پايدار و آينده‏ ي متصور بر آن‏ها (نمونه‏ ي مورد مطالعه: بافت تاريخي اودلاجان)

چكيده: نظام توسعه‏ي متداول در كشور از امكانات بالقوه‏ي بافت‏هاي تاريخي غافل بوده و در مسير توسعه‏، آن‏هارا بيش از هر زماني به سوي فرسايش و اضمحلال سوق داده است. خروج از اين پديده مستلزم توجه جدّي به اين دارايي‏هاست كه في نفسه از مضامين توسعه‏ي پايدار برخوردار ميباشد. محلات قديمي در بافت‏هاي تاريخي بازگو كننده‏ي ساختاري از خانواده‏، واحدهاي همسايگي، ساختار اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و كالبدي است كه تحولات مربوط به تغييرات ايجاد شده از دوره‏ي پهلوي اوّل به بعد، ساختار آن‏هارا دگرگون كرده و هويت ذاتي آن‏هارا تحت ‏الشعاع قرار داده است. هدف عمده‏ي اين مقاله ايجاد ارتباط سنجيده بين حفاظت و توسعه‏ بر مبناي پايداري مي‏باشد كه بتواند دارايي‏هاي موجود در بافت‏هاي تاريخي را به عنوان الگوهاي اصيل در نظام توسعه به شهر جديد پيوند دهد. روش پژوهش اين مقاله تحليلي و تفسيري بوده و با نگاهي آسيب شناسانه از بعد اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي مي‏باشد. محصول نهايي اين پژوهش نيز دست‏يابي به راهبردهايي با رويكرد دارايي مبنا در جهت واقف كردن نظام توسعه‏ي جديد شهرها به سرمايه‏هاي اجتماعي، كالبدي، اقتصادي و فرهنگي بافت‏هاي تاريخي مي‏باشد.