حاكميت و تناسب قوا در ايران پيشادولت مدرن: مناطقي از ايالت فارس

فهم حاكميت از پايه‌هاي ضروري فهم تاريخ ايران است و نيازمند پژوهش از سطوح زيرين واحدهاي اجتماعي-سياسي ايران. اين تحقيق با رويكرد نقادانه و در فرديت تاريخي پديده، با تركيبي از روش‌هاي كمي و كيفي در ارجاع به واقعيت، به وضعيت تناسب قوا در درون واحدهاي حكومت محلي در مناطق اسير، علامرودشت، بيرم، گله‌دار، گاوبندي، مالكي و تميمي از ايالت فارس مي‌پردازد. نتايج آن نشان مي‌دهد كه از يك طرف، مردم در اين مناطق عموماً مسلح و برخوردار از ابزار قوه قهريه بوده و از طرف ديگر، حكام محلي نيز نيازمند حمايت مردم بوده‌اند. پيامد آن توازن قوا ميان رعايا و حكام محلي و پيدايش هسته‌هاي قدرت مسلح محلي بوده است. همچنين، وجود اين اجتماعات منطقه‌اي مسلح، در كنار ديگر داده‌هاي مربوط به سطح كلان كشور و حكومت مركزي نشان از ساختار متكثر حاكميتي در ايران پيشادولت مدرن دارد.