بررسي رابطه بين سازگاري شغلي و فلات‌زدگي شغلي

در اين پژوهش به بررسي رابطه بين سازگاري شغلي و فلات‌زدگي شغلي پرداخته مي‌شود. روش تحقيق از لحاظ هدف كاربردي و از نحوه ماهيت و روش از نوع توصيفي- پيمايشي از نوع همبستگي است. جامعه آماري كاركنان واحد معاونت امور استان‌ها در صدا و سيماي مركز تهران به تعداد 223 نفر بود. حجم نمونه با سطح خطاي ۵ درصد از طريق فرمول كوكران 140 نفر در نظر گرفته شده است كه نفرات به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده دو پرسشنامه استاندارد سازگاري شغلي ديويس و لافكوايست (1984) و فلات‌زدگي شغلي بارديويك (1986) بود كه روايي آن از طريق محتوا و پايايي آن از طريق آلفاي كرونباخ تاييد شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون كولموگروف-اسميرنوف، همبستگي پيرسون و رگرسيون چندمتغيره استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه بين سازگاري شغلي و فلات‌زدگي شغلي با 0.527*- رابطه منفي و معناداري وجود دارد. همچنين بين ابعاد سازگاري شغلي و فلات‌زدگي رابطه منفي و معناداري وجود دارد.