نقد ديدگاه بلاشر در زمينه گسترش قرائات

از همان آغاز دعوت نبوي، آيات آسماني قرآن مورد هجوم دشمنان و ناآگاهان قرار داشته است و مستشرقان در حوزه وحي قرآني، اختلاف قرائات را بستري خوب و دستاويز مناسبي براي مشوّش جلوه دادن نصِّ قرآن شمرده‌اند؛ چرا كه گاه آن را مساوي با تحريف قرآن و گاه ناشي از جواز نسخ يا دليل بر نقص و كاستي قرآن يا نتيجه دستبرد در متن قرآن دانسته‌اند. بلاشر نيز همچون ديگر مستشرقان به اين امر دامن مي‏زند وخود به نوعي، در سردر گمي گرفتار آمده است. اين نوشتار با دقّت در سخنان او، برخي از ريشه‏ها، زمينه‏ها وعوامل اختلاف قرائت‎ها، (مانند تأثير نفوذ مراكز قاريان بر شيوۀ قرائت‏ها، تعدّد مصحف‏ها و رابطه¬ آن با اختلاف قرائت¬ها، كثرت قاريان، و فاصله زماني طولاني از زمان نزول وحي، تأثير عوامل سياسي و حاكميت‏ها بر انتخاب يك قرائت) را بررسي نموده و در يك تحليل منطقي روشن نموده كه هيچ كدام از اين موارد نمي‏تواند موجبات سستي، كاستي، يا خدشه در متن قرآن را فراهم نمايند.