بررسي عناصر طراحي برنامه درسي كارآفريني بر اساس رويكرد تطبيقي

در اين مقاله، مقوله‌هاي طراحي برنامه درسي آموزش كارآفريني، شامل اهداف كلان، محتوا، فعاليت‌هاي يادگيري و نقش معلم بر اساس اسناد در ايران و هفت كشور پيشرو بررسي شده‌اند. ابتدا وضعيت موجود در ايران توصيف و سپس وضعيت مطلوب در كشورهاي مورد تطبيق ترسيم و در نهايت، تطبيق و مقايسه اين دو وضعيت انجام شده است بر اساس يافته‌هاي تحقيق، در اسناد بالادستي ايران، اهداف و شايستگي‌هاي كارآفرينانه مورد توجه‌اند؛ ليكن شرايط و امكانات اجرايي لازم براي تحقق اين اهداف فراهم نشده‌اند كه از دلايل آن تمركزگرايي شديد، نداشتن سيستم منظم براي تربيت و جذب معلمان كارآمد و عدم ارتباطات سازنده بين آموزش و پرورش و ساير نهادهاست. محتواي مرتبط با كارآفريني در ايران در مقايسه با كشورهاي پيشرو بسيار محدود است؛ به علاوه در ايران بيشتر بر محتواي مستقل و كتاب‌هايي با عنوان كار و فناوري يا كارآفريني تكيه شده است، در حالي كه در كشورهاي پيشرو محتواي تلفيقي و بين‌رشته‌اي و پرورش شايستگي‌هاي كارآفرينانه در دروس مختلف مورد توجه است. فعاليت‌هاي يادگيري، بر خلاف كشورهاي پيشرو، اغلب محدود به مدرسه و فعاليت‌هاي كارورزانه در محيط كار واقعي و انجام پروژه‌هاي فردي و گروهي كسب و كار مورد غفلت‌اند. همچنين نقش معلم، در بهترين شرايط، اجراي فعال برنامه درسي است؛ در حالي كه در كشورهاي پيشرو معلم اختيارات فراواني در انتخاب و تدوين برنامه‌هاي درسي دارد.