تأثير انطباق‌پذيري مسير شغلي بر تمايل به ترك شغل كاركنان با درنظرگرفتن نقش ميانجي سريالي متغيرهاي رضايت شغلي و استرس شغلي

تحقيق حاضر با هدف بررسي تأثير متغير انطباق‌پذيري مسير شغلي بر تمايل به ترك شغل كاركنان با درنظرگرفتن نقش ميانجي سريالي متغيرهاي رضايت شغلي و استرس شغلي طراحي شده است. نوع تحقيق براساس هدف، كاربردي و براساس ماهيت و روش اجرا، توصيفي، همبستگي و باتوجه‌به مطالعه تأثير متغيرها به نوعي از شيوه علّي است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كاركنان شاغل در شركت گلتاش، توليدكننده محصولات آرايشي و بهداشتي است كه 393 نفر بوده و حجم نمونه به روش تحليل توان آماري به كمك نرم‌افزار SPSS SamplePower برابر 212 نفر درنظر گرفته شد. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌هاي تحقيق از نرم‌افزارهاي SPSS و SmartPLS استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است كه رضايت شغلي و استرس شغلي به‌صورت سريالي و پيوسته به‌عنوان متغير ميانجي در رابطه بين انطباق‌پذيري مسير شغلي و تمايل به ترك شغل عمل مي‌نمايند. در اين رابطه نقش ميانجي رضايت شغلي تأييد و نقش ميانجي استرس شغلي تأييد نشده و همچنين رابطه مستقيم انطباق‌پذيري مسير شغلي و تمايل به ترك شغل تأييد نشده است. نتايج اين پژوهش مي‌تواند مورد استفاده مديران سازمان موردمطالعه و همچنين شركت‌هاي توليدكننده محصولات آرايشي و بهداشتي قرار گيرد.