رفتارهاي منافقانه و كجروي سازماني: تبيين نقش ميانجي اعتماد بين‌فردي و سكوت سازماني

به‌منظور بسط ادبيات مرتبط با آثار و پيامد رفتارهاي منافقانه در سازمان‌ها، پژوهش حاضر بر آن است تا با ارائه الگويي، نقش اين نوع رفتارها را در بروز  كجروي‌هاي سازماني همراه با تبيين نقش ميانجي اعتماد بين‌فردي و سكوت سازماني در سازمان‌هاي دولتي شهر رفسنجان در سال 1397 مورد آزمون قرار دهد. به‌اين‌منظور، پرسشنامه‌هاي پژوهش تهيه و بين نمونه 294 نفري از كاركنان مذكور توزيع شد. براي تحليل داده‌ها، مدل‌يابي معادلات ساختاري اجرا و براي بررسي فرضيه‌ها، الگوي روابط بين پيشايندهاي كجروي‌هاي‌ سازماني با نقش محرك رفتارهاي منافقانه در ارتباطات بين‌فردي با ميانجي‌گري سازه‌هاي اعتماد بين‌فردي و سكوت سازماني تدوين و آزمون شد. نتايج نشان داد كه در سطح اطمينان 95 درصد، رفتارهاي منافقانه با اعتماد بين‌فردي و سكوت سازماني ارتباط مستقيم معني‌داري دارند. اعتماد بين‌فردي و راهبرد سكوت نيز ارتباط مستقيم معني‌داري با كجروي‌هاي‌ سازماني دارند. درنهايت باتوجه‌به تأثير مستقيم رفتارهاي منافقانه بر بروز كجروي‌هاي سازماني؛ مي‌توان  استدلال نمود كه سازه‌هاي اعتماد بين‌فردي و سكوت سازماني، نقش ميانجي نسبي را در اين ارتباط ايفا مي‌نمايند. بنابراين، شواهد حاكي از آن است كه رفتارهاي منافقانه با كاهش اعتماد بين‌فردي، زمينه‌ساز شيوع سكوت سازماني بوده و به‌‍واسطۀ آن؛ ظهور و افزايش كجروي‌هاي سازماني كاركنان را همراه داشته است.