بررسي مباني نظريه تفسير تمثيلي

يكي از نگرش‌هاي مطرح در مباحث زبان دين ديدگاه تمثيلي و نمادين بودن برخي از مسائل و گزاره‌هاي قرآن كريم مي‌باشد؛ بر اساس اين نظريه تفسيري، برخي از آيات قرآن داراي حقايق و معارفي هستند كه بايد با گذشتن از معناي ظاهري، به افق‌هاي معنايي گسترده‌تري در درون ماجراي نقل شده دست يافت. پذيرفتن زبان تمثيل در قرآن هرگز به معناي راه يافتن امور خيالي، موهوم و عاري از حقيقت و واقعيت در قرآن نخواهد بود! اين نظريه بر مباني خاصي استوار است كه موجب متفاوت شدن اين نظريه با ديگر روش‌هاي تفسيري گرديده است. لزوم گذر از تنگناي معناي حقيقي، نيازمندي به دليل و قرينه، وجود معاني ماورايي و متعالي در قرآن، چند معنايي در آيات قرآن، سازگاري با ضوابط قطعي عقلي و شرعي، از مباني مختص نظريه تفسير تمثيلي بنا بر ديدگاه مفسران قرآن مي‌باشد كه در اين جستار به واكاوي آن‌ها خواهيم پرداخت.