رديابي برخي بدعت كاري هاي ساختاري دررباعي معاصرفارس

رباعي يكي از قالب‌هاي كوتاه ادبيات فارسي است كه با وزني مشخص و ساختاري ويژه، سروده مي-شود و دست شاعر را براي ديگرگونه بودن در زمينه‌ي وزن و ساختار مي‌بندد. گرچه در زمينه‌هاي گفته شده بستري مناسب براي نوآوري وجود ندارد، شاعران معاصر فارس هم‌گام با نوآوري در قالب‌هاي ديگر در پي پيداكردن راهي براي خارج شدن از اين چارچوب بسته برآمدند كه تا حدودي در اين راه موفق بودند، تعداد قابل توجهي از اين طرفه‌كاري‌ها زيباست و درنگ مخاطب را درپي دارد. در اين مقاله برخي از بدعت‌كاري‌ها و شگردهاي تازه‌يي كه شاعران معاصر فارس در قالب رباعي اعمال كرده‌اند، پي-گيري مي‌شود. برخي از اين شگردها عبارتند از: سپيد نويسي، گيومه نويسي، روايت نگاري،قافيه‌هاي آوايي، تغيير رديف و قافيه. در اين مقاله برخي از بدعت‌كاري‌ها و شگردهاي تازه‌يي كه شاعران معاصر فارس در قالب رباعي اعمال كرده‌اند، پي‌گيري مي‌شود. برخي از اين شگردها عبارتند از: سپيد نويسي، گيومه نويسي، روايت نگاري،قافيه‌هاي آوايي، تغيير رديف و قافيه.كلمات كليدي: بدعت‌كاري و نوگرايي، رباعي، سختار رباعي، شعر فارس.