بررسي مفهوم‌سازي فرهنگي ازدواج و فرزندآوري در ميان زنان شهر تهران: با رويكرد جامعه شناسي زباني- شناختي

تحقيقات اخير در حوزه علوم‏شناختي درباره استعارۀ مفهومي نشان داده‏اند كه استعاره صرفاً يك پديده زباني نيست، بلكه اساساً فرايندي مفهومي‏ـ تجربي است كه جهان ذهني ما را ساخت‌مند مي‏كند و ابزاري است كه منعكس‏كننده منشأ ساختارهاي شناختي تفكر انسان است. پژوهش حاضر بر آن است با بررسي مفهوم‏سازي‏هاي استعاري ازدواج و فرزند،كه در كاربردهاي زبان فارسي روزمره به‏وفور ديده مي‏شوند، نشان دهد كه چگونه بررسي استعاره‏هاي مفهومي در چارچوب زبان‏شناسي اجتماعي‏ـ شناختي مي‏تواند ما را در درك بهتر بازنمايي‏هاي جمعي و شناخت فرهنگي ازدواج و فرزندآوري ياري رساند. براي رسيدن به اين هدف، پژوهش حاضر با استفاده از راهبرد قوم‏نگاري و فن مصاحبه‏‏هاي نيمه‏ساخت‏يافته از زنان متأهل داراي فرزند، بين سنين 50 تا 70 سالِ ساكن شهر تهران، استعاره‏هاي رايج در مفهوم‏سازي ازدواج و فرزند را به‏دست آورده و در ادامه با تكيه بر نظريه استعاره‏هاي مفهومي، آن‌ها را مورد تحليل كيفي قرار داده است. نتايج نشان مي‏دهند كه استعاره‏هاي به‏دست‏آمده در بررسي بازنمايي جمعي و شناخت فرهنگي مفهوم ازدواج و فرزند معنادارند و به ما كمك مي‏كنند به درك عميقي از فهم فرهنگي اين مفاهيم در جامعه دست يابيم.