بررسي تاثير توسعه مالي بر فرار مالياتي در ايران

در اين مقاله، الگويي براي شناسايي عوامل موثر بر فرار مالياتي ايران با تاكيد بر توسعه مالي طي دوره زماني 1357 تا 1393 معرفي و برآورد شده است. جهت تخمين مدل از روش خود توضيح با وقفه‌هاي گسترده (ARDL) استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه نخست رابطه بلندمدتي ميان فرار مالياتي با متغيرهاي توضيحي (توسعه مالي، نرخ باسوادي، اندازه دولت و سهم ارزش افزوده بخش صنعت از GDP) وجود دارد. دوم توسعه مالي، تاثير منفي و معني‌داري (در كوتاه‌مدت و بلندمدت) بر فرار مالياتي دارد؛ به اين معنا كه با افزايش توسعه مالي، فرار مالياتي كاهش مي‌يابد كه با انتظارات نظري سازگار است. سوم نرخ باسوادي و سهم ارزش افزوده بخش صنعت از GDP و اندازه دولت اثر منفي و معني‌داري بر فرار مالياتي دارند و با افزايش هر يك، فرار مالياتي كاهش مي‌يابد. همچنين متغيرهاي درآمد سرانه و پيچيدگي مالياتي داراي تاثير معناداري بر فرار مالياتي نبودند.