جايگاه قانوني قرارداد مشاركت در توليد در ايران

Legal Status of Production-sharing Agreements in Iran

قرارداد مشاركت در توليد از جمله قراردادهاي مطرح در صنعت نفت جهان است. در قرارداد مشاركت در توليد، شركت نفتي خارجي به عنوان پيمانكار با بخش دولتي كشور ميزبان وارد قرارداد شده و ريسك عمليات نفتي را بر عهده مي گيرد. اگر پيمانكار در عمليات نفتي موفق نشود بايد منطقه را رها كند و مستحق دريافت هزينه هايش نيست؛ اما اگر موفق شود طبق قرارداد بابت هزينه و ريسكي كه متحمل شده مستحق اخذ سهمي از نفت توليدي به نام نفت هزينه است. علي رغم مطلوب بودن اين نوع قرارداد در بسياري از كشورهاي برخوردار از نفت، اين قرارداد به دليل موانع قانوني موجود از مقبوليت خاصي برخوردار نيست. بر اين اساس، مقاله حاضر درصدد بررسي جايگاه قانوني اين قرارداد در ايران و شناسايي موانع قانوني موجود است.

Production-sharing agreement is a form of contracting used in the oil industry. In these agreements, the foreign oil company signs a contract with the government of the host country and takes over the risk of oil operations. If the contractor fails in its endeavors, it must abandon the area and is not eligible for the costs; however, if it succeeds, based on the contract and for the costs and risks he has incurred, it will be entitled to a share called “Cost Oil”. Despite the desirability of this kind of contract in many oil-rich countries, it is not particularly acceptable due to it legal barriers. Accordingly, the article seeks to review the legal status of this agreement in Iran and identify its legal barriers.